بررسي مقايسه‌اي ارتباط بين تروماهاي دوران كودكي با كاركرد شخصيت و صفات مرضي در بيماران داراي اختلال شخصيت مرزي و گروه غير بيمار

مقدمه: بررسي پيشينه افراد داراي اختلال شخصيت مرزي نشان مي‌دهدكه اغلب اين افراد در محيط‌هاي متزلزل خانوادگي پرورش يافته‌اند. هدف: پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني رابطه‌ي كاركرد شخصيت و صفات مرضي در بيماران داراي اختلال شخصيت مرزي و گروه نرمال از طريق تروماهاي دوران كودكي انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع علي-مقايسه اي و همبستگي بود. جامعه آماري را ۲۱۴ نفر از دانشجويان سال تحصيلي ۹۸-۱۳۹۷ دانشگاه كردستان و ۲۵ نفر از بيماران داراي اختلال شخصيت مرزي بستري از آذر تا بهمن سال ۱۳۹۷ در بيمارستان رواني قدس، به روش نمونه‌گيري در دسترس تشكيل دادند و به پرسشنامه‌هاي آسيب‌هاي دوران كودكي (برنشتاين و فينك، ۱۹۹۸)، مقياس بلند سطوح كاركرد شخصيت (موري و همكارن، ۲۰۱۱)، نسخه بلند سياهه شخصيت براي پنجمين ويرايش راهنماي تشخيصي و آماري اختلالات روانپزشكي (انجمن روانپزشكان آمريكا، ۲۰۱۳) و پرسشنامه اختلالات شخصيت (فيرست و همكاران، ۱۹۹۷) پاسخ دادند. تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون لجستيك انجام شد. يافته‌ها: بين نمرات اختلال شخصيت مرزي با كاركرد شخصيت در سطح (۰/۰۰۰ P) و تروماي كودكي در سطح (۰/۰۰۰ P) ارتباط مستقيم و معنادار يافت شد. يافته‌هاي پژوهش حاضر با استفاده از رگرسيون لجستيك نشان دادند كه بدكاركردي شخصيت و تروماهاي دوران كودكي در سطح (۰/۰۰۰ P) قادر است با درصد تبيين ۲۳ الي ۴۸ ٪ گروه داراي اختلال شخصيت مرزي را از گروه غير باليني تفكيك نمايد. نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اختلال شخصيت مرزي از طريق تجارب تروماتيك دوران كودكي و بدكاركردي شخصيت قابل پيش‌بيني است و به بالينگران توصيه مي‌شود در كار با بيماران مرزي نقش تروماهاي دوران كودكي را در نظر داشته باشند.