ارزشيابي اثربخشي آموزش مهارت‌هاي زندگي در زندان‌ها

زمينه و هدف: يكي از راه‎هاي افزايش كيفيت سلامت رواني اجتماعي و كاهش تنش‎هاي زندگي اجتماعي و شغلي، كمك به افراد براي رشد و گسترش مهارت‎هاي مورد نياز براي ايجاد يك زندگي مطلوب است. هدف پژوهش حاضر ارزيابي ميزان اثربخشي آموزش مهارت‎هاي زندگي به زندانيان است. روش شناسي: پژوهش حاضر از لحاظ هدف، كاربردي و از لحاظ شيوه گردآوري داده ها، توصيفي از نوع پيمايشي است. جامعه آماري پژوهش 60 نفر از زندانيان و 30 نفر از كاركنان(مديران ارشد و رؤساي ادارات) اداره كل و زندان‎هاي بوشهر بودند كه به پرسشنامه ارزيابي اثربخشي آموزش مهارت‌هاي زندگي را كه در يك بازه 2 ساله اجرا شده بود پاسخ دادند. به‎منظور تحليل داده‌ها از آمار توصيفي و آمار استنباطي شامل آزمونt  تك نمونه اي، تحليل واريانس و آزمون t گروه‌هاي مستقل استفاده شد. يافته ها: يافته هاي پژوهش نشان داد كه آموزش مهارت­هاي زندگي به زندانيان بر اساس مدل پاتريك در ابعاد واكنش مثبت به مهارت­هاي زندگي (t=39/478)، افزايش دانش مهارت­هاي زندگي (t=49/505)، بهبود قابليت كاربست مهارت­هاي زندگي (t=36/700) و تحقق اهداف مهارت­هاي زندگي (t=33/694) اثربخش بوده است. همچنين بين ديدگاه كاركنان مرد و زن در خصوص اثربخشي آموزش مهارت هاي زندگي به زندانيان (t=/130) تفاوت معني‏ دار بود، اما به لحاظ وضعيت تأهل (t=0/933)، تفاوت معني‎دار نبود. بر اساس نتايج تحليل واريانس، بين ديدگاه كاركنان در خصوص اثربخشي اين آموزش‏ها به لحاظ ميزان تحصيلات (951/2F=)، تفاوت معنادار بود، اما به لحاظ وضعيت استخدامي (F=0/017) و سابقه كار (F=0/214)، تفاوت معناداري مشاهده نشد. نتيجه گيري: شركت در دوره آموزش مهارت‎هاي زندگي به زندانيان در واكنش مثبت به مهارت هاي زندگي، افزايش دانش مهارت هاي زندگي، بهبود قابليت كاربست مهارت هاي زندگي درجهت كاهش رفتارهاي نابهنجار و پرخطر و تحقق اهداف مهارت هاي زندگي مؤثر بوده است.