تحليل عوامل موثر بر كاهش فقر در نواحي روستايي شهرستان مياندوآب

فقر قدمتي به طول تاريخ بشر داشته و به‌عنوان يكي از مهم‌ترين آسيب‌هاي اجتماعي، اقتصادي و جغرافيائي شناخته مي‌شود. بين فقر وزندگي روستايي ضريب ارتباط زيادي وجود دارد، زيرا بيش از سه‌چهارم فقرا در مناطق روستايي زندگي مي‌كنند. به‌همين جهت بررسي راهكار‌هاي كاهش فقر روستايي از اهميت زيادي برخوردار است. لذا، هدف تحقيق حاضر بررسي راهكار‌هاي كاهش فقر با تأكيد بر متنوع‌سازي اقتصاد روستايي در شهرستان مياندوآب مي‌باشد، كه ازلحاظ هدف كاربردي و ازنظر روش توصيفي تحليلي است. جهت جمع‌آوري داده‌‌ها و اطلاعات از مطالعات ميداني و كتابخانه‌اي استفاده گرديد. اين تحقيق به دو‌بخش كمي و كيفي تقسيم مي‌شود كه در قسمت كيفي با انجام 24 مصاحبه نيمه ساختاريافته اشباع نظري حاصل شد و در قسمت كمي نيز 120 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. سطح پايايي پرسشنامه تحقيق با استفاده از روش آلفاي كرونباخ 0.701 به‌دست آمد كه بيانگر قابليت اعتماد آن مي‌باشد. براي انتخاب نمونه ‌آماري از روش‌‌هاي هدفمند (گلوله‌برفي و روش متواتر نظري) استفاده گرديد. جهت تجزيه‌وتحليل اطلاعات از نظريه مبنايي (روش زمينه‌اي) رگرسيون، تحليل‌مسير و نمودار اثر بهره گرفته شد. نتايج نشان داد، مهم‌ترين راهكار‌هاي كاهش فقر در اين محدوده عبارت‌اند از: اعطاي اعتبارت خرد، بيمه و حمايت مالي دولت، تنوع‌بخشي اقتصاد روستايي و غيره. همچنين نتايج تحليل‌‌هاي كمي نشان داد، شاخص تنوع‌بخشي غيركشاورزي (غيرزراعي) با مقدار تأثير 0.826 در رتبه اول اهميت و شاخص بهبود زيرساخت‌‌هاي توليدي و رفاهي با مقدار تأثير 0.451 در رتبه دوم اهميت به ترتيب بيشترين ميزان تأثير را در كاهش ميزان فقر روستايي در محدوده موردمطالعه داشته‌اند و تنوع‌بخشي از طريق تحريك بخش‌هاي درآمدي (كشاورزي، صنعت، گردشگري و خدمات) موجب كاهش فقر روستايي مي‌شود.