مومنتوم سبكي و منشأ بروز آن

هدف: فعالان بازار سرمايه، همواره براي شناسايي خلاف قاعده‌هاي بازار و طراحي راهبردهاي معاملاتي سودآور مبتني بر آن كوشيده‌اند. از جمله معروف‌ترين خلاف قاعده‌هاي بازار، مي‌توان به مومنتوم اشاره كرد. خلاف قاعده‌اي كه جگاديش و تيتمن (1993) در بدو شناسايي آن را در سطح سهام انفرادي بررسي كردند و اخيراً در سطح پرتفوي‌هاي سبكي بررسي مي‌شود. هدف پژوهش حاضر، آزمون سودآوري استراتژي مومنتوم سبكي مبتني بر سبك‌هاي اندازه و نسبت ارزش دفتري به ارزش بازار و منشأ ايجاد آن از طريق تجزيه سود استراتژي مذكور در بورس اوراق بهادار تهران است. روش: به‌منظور آزمون سودآوري مومنتوم سبكي، از روش تحليل پرتفوي براي استراتژي‌هاي دوره تشكيل و نگهداري 3، 6 و 12ماهه استفاده شده است. در پژوهش حاضر، سودآوري مومنتوم سبكي به سه عامل ريسك، تداوم بازده و تغييرات مشترك توجيه‌ناپذير با عوامل كلان اقتصادي نسبت داده مي‌شود. يافته‌ها: نتايج نشان مي‌دهد كه سودآوري مومنتوم سبكي، تقريباً براي دوره‌هاي كوتاه‌مدت و ميان‌مدت مثبت و معنادار است؛ اما براي دوره‌هاي بلندمدت، علي‌رغم مثبت‌بودن سودآوري، از نظر آماري معنادار نبوده يا به استراتژي معكوس تبديل شده است. بر اساس نتايج به‌دست‌آمده، براي استراتژي‌هاي 3 و 6 ماهه، عمده سود مومنتوم سبكي از طريق تئوري تداوم بازده توضيح داده مي‌شود و براي استراتژي 12 ماهه، ريسك، مؤلفه اصلي سودآوري مومنتوم سبكي محسوب مي‌شود. نتيجه‌گيري: براي استراتژي‌هاي 3 و 6 ماهه، «ريسك» و «تداوم بازده» مؤلفه‌هاي اصلي ايجاد مومنتوم سبكي است؛ اما براي استراتژي 12 ماهه، «ريسك» تنها عامل ايجاد مومنتوم سبكي معرفي مي‌شود.