مقايسه تأثير تمرين مقاومتي سنتي و با انسداد جريان خون بر برخي شاخص‌هاي هورموني آنابوليكي و كاتابوليكي مردان ميانسال فعال

هدف: به تازگي، استفاده از تمرين مقاومتي با انسداد جريان خون (BFR) به عنوان جايگزيني براي تمرينات مقاومتي سنگين براي افراد ميانسال و سالمند توصيه شده است. لذا، هدف تحقيق حاضر مقايسه تأثير تمرين مقاومتي با BFR و تمرين سنتي بر سطوح عوامل هورموني آنابوليك و كاتابوليك در مردان ميانسال فعال بود. روش شناسي: در مطالعه نيمه‌تجربي حاضر 20 مرد ميانسال فعال (2/53±47/65 سال) داوطلب انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه تمرين مقاومتي با انسداد جريان خون (BFR) و تمرين سنتي قرار گرفتند. 4 هفته‌ تمرين مقاومتي گروه BFR شامل حركت جلو پا و پرس پا با شدت 20 درصد 1RM، يك ست 30 تكراري و 2 ست 15 تكراري و گروه تمرين مقاومتي سنتي شامل همان حركات با شدت 80 درصد 1RM در سه ست 10 تكراري بود اجرا كردند. نمونه‌هاي خوني قبل، بلافاصله بعد (براي هورمون‌هاي تستوسترون و كورتيزول و لاكتات) و 24 ساعت پس از آخرين جلسه تمريني (براي هورمون رشد و عامل رشد شبه انسوليني–1) اخذ شد. داده‌ها با آزمون‌هاي آماري تحليل واريانس و تي مستقل در سطح معني‌داري كمتر از 0/05 آناليز شدند. يافته ها: افزايش غلظت استراحتي هورمون رشد و IGFI سرمي پس از پروتكل تحقيق معني‌داري بود و تفاوت معني‌داري بين دو گروه وجود نداشت.  با اين حال، تمرين مقاومتي با BFR و تمرين سنتي باعث تغيير معني‌داري در غلظت كورتيزول و تستوسترون نشد. نتيجه گيري: بر اساس نتايج به نظر مي‌رسد احتمالاً استفاده از تمرينات مقاومتي با BFR طي دوره ميانسالي نسبت به تمرين مقاومتي سنتي داراي به لحاظ پاسخ و سازگاري عوامل هورموني آنابوليك داراي برتري نمي‌باشد، اما به لحاظ اجرا ممكن است بهتر باشد.