تسامح در اثبات حدود به مثابۀ مبنايي در حقوق كيفري اسلام

هرچند در نگرش ظاهري به مجازات‌هاي اسلامي ممكن است اين‌گونه به نظر برسد كه فقه جزايي اسلام، رويكرد خشن و سرسختي با خطاكاران دارد، ليكن  با واكاوي آموزه‌هاي قرآني، روايي و فقهي مي‌توان اصل تسامح در نظام جزايي اسلام را استنتاج كرد كه مبنا و قاعده‌اي در مراحل كشف، تحقيق، اثبات و صدور حكم است. اين پژوهش بر آن است تا با اتكاء به روش تحليلي‌توصيفي وجود اصل تسامح در فقه جزايي اسلام را اثبات  و كيفيت تأثيرگذاري آن را در فقه جزايي بررسي كند. سفارش به توبه، خودداري از اقرار، دفع حدود با شبهه، الزامي‌بودن تعدد اقرار و شهود در اثبات جرم، جلوه‌هاي روشن اصل تسامح در مجازات‌هاي اسلامي هستند كه بيانگر رويكرد شريعت اسلام در صيانت از كرامت انساني از يك‌‌سو و ترغيب به بزه‌پوشي، جرم‌زدايي و كيفرزدايي از ديگر سو است. اين اصل به حدود اختصاص ندارد و مي‌تواند مبناي حقوق كيفري اسلام قرار گيرد و ساير مجازات‌هاي شرعي را نيز شامل شود. اثبات و تحليل اصل يادشده، رفع ابهام و پاسخ‌گويي به چالش‌هاي موجود در حقوق جزايي اسلام را نتيجه مي‌دهد.