بررسي روابط ايران و روم در سده يكم پيش از ميلاد (با تأكيد بر جنگ‌هاي مهردادي)

نخستين ارتباط ديپلماتيك بين ايران و روم در نتيجه تلاقي منافع اشكانيان با روم در آسياي كوچك شكل گرفت. اتحاد مهرداد ششم (پونتي) با تيگران دوم (ارمني) و دخالت آن‌ها در امور كاپادوكيه باعث شد پاي روم به سرزمين هاي آسياي كوچك باز شود. ورود رومي‌ها به اين منطقه باعث به وجود آمدن چالشي در روابط ايران و روم شد كه تا پايان اشكانيان ادامه پيدا كرد. ازاين‌رو هدف اين پژوهش تبيين و بررسي روابط ايران و روم در دوران جنگ‌هاي مهردادي است. بررسي اين مسئله با رويكرد توصيفي و تحليل تاريخي بيانگر آن است كه پس از مهرداد دوم و ظهور مدعيان سلطنت، شاهنشاهي اشكاني دچار ضعف و زوال شد. در چنين موقعيتي از طرفي، روم سعي در نفوذ در آسياي كوچك و قفقاز را داشت و از سوي ديگر تيگران دوم ابتدا از اين فرصت براي حمله به قلمرو اشكانيان و توسعه نفوذ خود به سمت غرب و سوريه استفاده كرد و در ادامه از طريق اتحاد با مهرداد ششم با روم درگير شد و اشكانيان با در پيش گرفتن سياست موازنۀ منفي در قبال جنگ هاي مهردادي، به فاصله اندكي توانستند دوباره پايگاه هاي پيشين خود را در آسياي كوچك و قفقاز به دست آورند.