تدوين مدل شكوفايي بر اساس خودكارآمدي با واسطه‌گري اميد در مشاوران و روانشناسان

هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش ميانجي اميد در رابطه خودكارآمدي و شكوفايي در ميان مشاوران و روانشناسان بود. روش پژوهش از نوع همبستگي با استفاده از روش‌هاي مدل يابي معادلات ساختاري بود. نمونه مورد مطالعه 407 نفر از مشاوران و روانشناسان بودند كه به شيوه اينترنتي و از طريق شبكه‌هاي اجتماعي در پژوهش شركت داشتند (319 زن، 88 مرد). ابزارهاي به‌كار رفته شامل مقياس خودكارآمدي عمومي ، مقياس اميد و مقياس شكوفايي بود. تجزيه و تحليل داده ها از طريق روش‌هاي آماري ضريب همبستگي پيرسون و مدل‌يابي معادلات ساختاري با استفاده از نرم افزارهاي SPSS24 وAMOS24 انجام شد. نتايج معادلات ساختاري نشان داد مدل روابط بين خودكارآمدي، اميد و شكوفايي از برازش مناسبي برخوردار است. بر‌اساس نتايج، سطوح بالاتر خودكارآمدي و اميد پيش‌بيني كننده سطح بالاتري از شكوفايي است، بعلاوه نقش ميانجي كامل‌ اميد در رابطه خودكارآمدي و شكوفايي تاييد شد. اين مطالعه نشان داد كه سطح بالاتر خودكارآمدي و اميد باعث ارتقاي سطح شكوفايي مشاوران و روانشناسان ميشود و هدف قراردادن آنها مي‌تواند بهزيستي مشاوران و روانشناسان را تقويت نمايد.