تأثير دو روش تعديل تمرين بر برخي ويژگي‏هاي جسماني هاكي بازان نخبه

تمرينات سنگين و طولاني‌مدت، اختلالات جسماني، همراه با كاهش عملكرد ورزشي را به دنبال دارد. كاهش ‏بار تمرينات در دوره تعديل ‏تمرين ممكن است از افت عملكرد ورزشكاران و عوارض بيش‏تمريني جلوگيري كند. هدف از اين پژوهش مقايسه تأثير دو نوع كاهش تمرين بر برخي از ويژگي‏هاي جسماني هاكي بازان نخبه است. جامعه آماري اين پژوهش را 18 نفر از هاكي بازان نخبه داخل سالن (ميانگين سني2.30 ± 22.77 سال، وزن 3.23 ± 71 كيلوگرم و قد 5.5 ± 176 سانتي‌متر) استان‏ مركزي تشكيل دادند كه خود را براي مسابقات ليگ برتر كشور آماده و داراي برنامه تمريني منظمي (3 جلسه در هفته) به مدت 6 ماه بودند. آزمودني‏ها بعد از انجام پيش‏آزمون‏ (شامل توان‏ هوازي، توان بي‏هوازي، قدرت، انعطاف‏پذيري و چابكي) در دو گروه همگن قرار گرفتند. گروه اول و دوم به ترتيب برنامه اصلي تمرين خود را به مدت 10 روز با كاهش حجم تمرين 50% و شدت تمرين50% اجرا و بعد از 10 روز تعديل تمرين پس‏آزمون از آن‌ها گرفته شد. جهت تجزيه‌وتحليل استنباطي داده‏ها از آزمون t مستقل استفاده شد. نتايج حاصل از مقايسه گروه‏ها نشان داد كه كاهش‏ حجم و كاهش شدت ‏تمرين در تغيير قدرت ‏عضلاني، چابكي و انعطاف‏پذيري باهم تفاوت ‏معناداري داشتند، اگرچه در توان ‏هوازي و توان‏ بي‏هوازي هيچ تفاوت ‏معناداري مشاهده نگرديد. با توجه به نتايج اين پژوهش، پيشنهاد مي‏شود كه كاهش تمرين مي‏تواند بعد از يك دوره تمرينات آماده‏سازي شديد و وامانده ساز براي ورزشكاران هاكي مفيد باشد.