انديشه ناانديشيده حوزه سياست؛ واكاوي بنيان‌هاي روش استتيكي ژاك رانسير

جريان هاي فكري فلسفي و جامعه شناختي طيف بسيار متنوعي از انديشه هاي آرماني و خيالي  ارائه كرده اند و مدام كوشيده اند تا مردم را به سوژه هاي پيشرفت و تغيير بدل سازند.  تمامي انديشه ها به دنبال ترويج ايده هايي هستند كه هدف آن توأمان تكريم ظرفيت برخي از انسان ها چون خود و تحقير صلاحيت و مقام برخي ديگراست.  همين امر ساخت جامعه اي پرآشوب و متلاطمي موجب شده كه مردم آن همچون اشباح سرگردان، خموش و بي صدا زيست مي كنند. افراد چنان تحت سيطره فكري فيلسوفان و جامعه شناسان قرار گرفته اند كه گويي ماهيت حقيقي انسان همين است و هيچ بديل ديگري را نمي توان تصور كرد. ژاك رانسير، اين انديشمند فرانسوي زبان، منتقد چنين جريان هاي فكري است و مي كوشد به جاي آن كه به قلمرو تاريك انديشه پشت كند، با استفاده از روش استتيكي، به آن حد و مرزهاي بازنماييِ جنبه اثبات پذيريِ مكاتب فكري سياسي اجتماعي و فلسفي حمله كند. در مقالۀ پيش رو، نگارنده درصدد پاسخ به اين پرسش است كه رانسيرچگونه  با استناد به روش استتيكي، به ساحت ناانديشه هاي روش هاي پوزيتويستي و گفتماني در علوم سياسي و جامعه شناسي مي پردازد. در جواب به اين سوال بايد گفت روش استتيكي رانسير با نگاه به قدرت شاعرانگي در وجودِ بشر ، انسان ناپديد گشته در جهان پرآشوب معاصر را مرئي و هويدا مي سازد.