گفتمان‌ها و روايت‌هاي خط‌مشي‌گذاري عدالت‌جنسيتي در ايران: واكاوي علل و جهات تكثر برنامه‌ها و خط‌‌مشي‌ها

در‏هم‏تنيدگي فرايند برنامه‏ريزي حوزه زنان و خانواده در موضوع عدالت جنسيتي با گفتمان‏ها و جريان‏هاي سياسي و اجتماعي به پيچيدگي مسائل زنان در فرايند خط‏مشي‏گذاري منجر شده است. اين پژوهش كوشيده است با تأكيد بر اين امر كه خط‏مشي‏هاي عدالت جنسيتي در ايران در دو دهه اخير متكثر و متعارض بوده‏اند، به واكاوي دلايل و نحوه ايجاد تشتت در فرايند خط‏مشي‏گذاري با محوريت نقش‏آفريني بازيگران پيدا و پنهان بپردازد. در اين مسير، اين پژوهش در ابتدا گفتمان‏هاي غالب در خط‏مشي‏هاي نهايي را به روش تحليل گفتمان انتقادي لاكلا و موفه و به منظور بازنمايي تشتت موجود تحليل كرده و در ادامه براساس نظريه اتخاذي در پژوهش، مبني بر اثري كه خرده‏سيستم‏ها بر جهت‏نهايي خط‏مشي‏ها دارند، به تحليل روايت و احصاي روايت‏هاي بازيگران فرعي فرايند خط‏مشي‏گذاري پرداخته است. يافته‏ها نشان مي‏دهد كه متأثر از تعدد گفتماني خرده‏سيستم‏ها، خط‏مشي‏هاي رسمي حوزه زنان و خانواده با محوريت عدالت‏ جنسيتي در بسياري از موارد دچار تعدد جهات نهايي هستند. به طور مشخص، زماني كه دال‏هاي اصلي خط‏مشي‏ها با روايت‏هاي بازيگران مقايسه مي‏شود، نفوذ قدرت غيرمستقيم ائتلاف‏هاي گفتماني در فرايند مسئله‏شناسي و راه‏حل‏دهي خط‏مشي‏گذاري كاملاً مشهود است.