رويكرد حكمت سياسي متعاليه به دولت

فاقد عنوان لاتين

باوجود انتشار آثار بسياري دربارۀ دولت، تاكنون مطلبي مبني‌بر اينكه ديدگاه حكمت متعاليه به دولت چيست منتشر نشده است و اين موضوع مي‌تواند محل بحث و گفت‌وگو باشد. بر اين اساس، بحث حاضر اين مفروض را درپي دارد كه هر مكتب فلسفي، حتي اگر دربارۀ دولت هيچ اظهارنظر صريحي هم نداشته باشد، مي‌تواند به‌صورت بالقوه واجد نظريۀ دولت باشد كه براساس الزامات آن دستگاه فكري بايد مورد بحث و گفت‌وگو قرار گيرد و ابعاد آن آشكار شود. مقالۀ حاضر، ضمن تبيين اين مسئله از منظر حكمت متعاليه، درواقع درآمدي بر نظريۀ دولت در اين حكمت است. اهميت موضوع از آنجا ناشي مي‌شود كه حكمت متعاليه به‌‌منزلۀ پشتوانۀ فلسفي انقلاب اسلامي مطرح شده است؛ از‌اين‌رو، ضرورت دارد كه به‌خاطر اهميت دولت به موضوع آن در جامعه پرداخته شود و ديدگاه اين مكتب دربارۀ دولت آشكار شود. مدعا اين است كه نظريۀ دولت مبتني‌بر شاخص‌ها و اركاني است كه از خود اين حكمت ناشي شده است و بايد بتوان در تبيين ابعاد نظريۀ دولت به اين حكمت ارجاع داد؛ از‌اين‌رو، توجه به ساخت دولت و وجه مردمي آن و نقش رهبري در صدر آن قرار مي‌گيرد و قابل توجه است. پرداختن به اين بحث، افزون بر عمق و غنابخشي به مباحث دولت، موجب مي‌شود فهم بهتري از نظريۀ دولت داشته باشيم و امور جامعه نيز سامان بهتري بيابد.