زمينه ها و پي آمدهاي بهره گيري از دعانويسي و فالگيري مطالعه نمونه اي از زنان تحصيل كرده شهر رشت

هدف مقاله حاضر شناسايي شرايط زمينه ساز مددجويي از دعانويسي و فالگيري در بين زنان تحصيلكرده شهررشت براساس تجربه زيسته وروايت خودشان است. بدين منظور از روش كيفي با كاربست نظريه زمينه‌اي در تجزيه و تحليل داده‌ها استفاده‌شده‌است. اطلاعات لازم به كمك تكنيك مصاحبه نيمه‌ساخت‌يافته و با روش نمونه‌گيري هدفمند جمع‌آوري شد. انتخاب 16مصاحبه شونده تا زمان اشباع نظري ادامه يافت. پس از تجزيه و تحليل داده‌ها، 66 مفهوم و 16مقوله عمده و 9 مقوله نهايي استنتاج شد. يافته‌هاي تحقيق بيانگرآن ‌است كه فرايندجامعه‌پذيري، باور به فرهنگ اين‌جهاني و آن‌جهاني، برخي تمايلات روانشناختي، مدرن شدن سازوكارهاي فالگيري و دعانويسي و گروه مرجع فرد به عنوان شرايط زمينه سازعمل مي‌كنند. در اين ميان مقوله فضاي كنش و ترفندها و شگردها دو مقوله تعاملي محسوب مي‌شوند. حل‌مشكلات و برخي آسيب‌هاي احتمالي مهم ترين پيامد مراجعه به اماكن دعانويسي و فالگيري است. در نهايت مقولات استخراج‌شده در ارتباط با يكديگر قرارگرفتند و يك مقوله‌هسته با عنوان «درماندگي و باورهاي فرامادي» متبلورشد.