دانش سنتي مرتبط با جنگل (بخش پنجم: نظام جنگل- دام)

مقدمه‌­اي بر دانش آمايش سرزمين و جايگاه نظام­‌هاي جنگل- دام در آن آمايش سرزمين دانشي است كه براساس آن انسان­‌ها طوري از زمين استفاده مي‌كنند كه ويژگي­‌هاي طبيعي (بوم‌­شناختي) زمين به آنها ديكته مي­‌كند. سپس، اين ويژگي‌­ها را با نيازهاي اجتماعي- اقتصادي خود سازگار مي‌­كنند. به­ عبارت ديگر، در دانش آمايش سرزمين تركيبي از ويژگي­‌هاي طبيعي و اجتماعي- اقتصادي براي بهره‌­برداري از منابع مورد استفاده قرارمي­‌گيرد. آمايش سرزمين تا تعيين تكليف براي نوع كاربري زمين پيش مي­‌رود. به­ عبارت ديگر، اين دانش تعيين مي­‌كند كه يك زمين مشخص با توجه به مجموع ويژگي­‌هاي بوم‌شناختي و اجتماعي- اقتصادي براي چه نوع كاربري مناسب است. در تعيين اولويت كاربري­ يك زمين مشخص حدود 5 دهه است كه اصل استفاده چندجانبه مطرح شده است (مخدوم، 1393 به‌­نقل از ميلر، 1366). بر اساس اصل استفاده چندجانبه، هنگامي كه كمبود عرضه و افزايش تقاضا براي چند كاربري مطرح مي­­‌شود، كاربري­‌هايي كه با يكديگر سازگار هستند مي­‌توانند با هم در يك تكه از سرزمين به اجرا درآيند. ارائه نظم زماني يا مكاني براي سازگاري كاربري­ها مي­تواند تعيين‌كننده باشد مانند ارائه نظم زماني براي برداشت چوب در زمستان و استفاده از همان جنگل در تابستان براي گردشگري در طبيعت. يكي از كاربري­‌هايي كه با اعمال مديريت و كنترل مي‌­تواند در چارچوب اصل استفاده چندجانبه با كاربري جنگل سازگار شود، كاربري مرتع‌ است (مخدوم، 1393)...

no abstract