جايگاه تحقيقات مكانيزاسيون در منابع طبيعي كشور

مكانيزاسيون در لغت به معني استفاده از يك ماشين به عنوان جايگزين يا مكملي براي نيروي انساني مي­باشد. اين تعريف در كشاورزي و منابع طبيعي ارتقاء يافته و با مفهوم مديريت صحيح منابع، نهاده­ها و ماشين­آلات و ابزار، به منظور كاهش­ هزينه توليد و افزايش كميت و كيفيت محصول شناخته مي­شود (الماسي و همكاران، 1380؛ بهروزي لار، 1380؛ باقري، 1385). بنابراين با توجه به ماهيت اصلي مكانيزاسيون، اين بخش تحقيقاتي مي­تواند از نظر مديريت انرژي، برآورد اقتصادي، تحليل فرآيندها، معرفي و شناساندن ماشين­آلات و ادوات، بومي­سازي و يا حتي طراحي و ساخت آنها، نقش محوري و اساسي در كمك به افزايش سرعت و دقت عمليات احياء عرصه­هاي منابع طبيعي و كاهش هزينه­هاي انجام اين عمليات داشته باشد (برزگر، 1395؛ باقري و مؤذن، 1387). با اين وجود تحقيقات مكانيزاسيون تاكنون جايگاه مناسبي در كشاورزي و منابع طبيعي كشور نداشته و بهاي كافي به آن داده نشده است. از دلايل اصلي اين مسئله، عدم معرفي و شناخت صحيح رشته تحصيلي و جايگاه آن در كشاورزي و منابع طبيعي، كم توجهي به موضوع مكانيزاسيون و همچنين عدم تعريف طرح­ها و پروژه­هاي كاربردي، در راستاي رفع نيازهاي واقعي كشور مي­باشد. با همه اين تفاسير، مكانيزاسيون در كشور عمدتاً به حوزه كشاورزي پرداخته و البته به پيشرفت­هاي مختلفي هم در اين زمينه دست يافته است. اما متأسفانه مسئله مكانيزاسيون در منابع طبيعي به شدت ناديده گرفته شده و تحقيقات بسيار كمي در اين راستا انجام شده است.

no abstract