تأثير قابليت يادگيري سازماني بر عملكرد فردي با توجه به نقش ميانجي كار تيمي از ديدگاه كاركنان

اين مطالعه با كاربست روش‌پيمايشي درصدد بررسي تاثير قابليت‌‌يادگيري سازماني بر عملكرد فردي با توجه به نقش ميانجي كار تيمي ‌كاركنان در منطقه 8 شهرداري تهران است. جامعه‌آماري، كارشناسان شاغل در اين منطقه شهرداري مي‌باشد كه براساس نمونه‌گيري‌تصادفي ساده 173 نفر به عنوان نمونه با استفاده از فرمول‌كوكران و جدول‌مورگان انتخاب شدند. ابزار پژوهش، شامل سه پرسشنامه استاندارد يادگيري‌سازماني چيوا و همكاران، استاندارد كيفيت كارتيمي هوگل و گموئندن و استاندارد عملكرد شغلي ويليام و اندرسون مي‌باشد. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها در بخش آمارتوصيفي از ميانگين و انحراف معيار و در بخش آمار استنباطي ابتدا از آزمون كلموگروف اسميرنوف براي تشخيص نرمال‌بودن داده‌ها و آزمون KMO و بارتلت جهت بررسي كفايت نمونه‌گيري استفاده‌ شد. يافته‌هاي پژوهش نشان‎داد كه قابليت يادگيري‌سازماني اثر مثبت و مستقيم بر عملكرد فردي و كارتيمي دارد و اين روابط در سطح آلفاي 0.05 معني‌دار است؛ بطوريكه با تغيير در قابليت‌يادگيري‌سازماني، عملكرد فردي و كارتيمي نيز تغيير پيدا مي كند و جهت تغييرات در اين متغيرها همسو و هم‌راستا مي‌باشد و نيز، اثر مستقيم قابليت‌يادگيري‌سازماني بر عملكرد و همچنين اثر غيرمستقيم آن (از طريق كارتيمي) بر عملكرد فردي معني‌دار شده است؛ لذا مي‌توان نتيجه گرفت كه كارتيمي در اثرگذاري قابليت يادگيري فردي بر عملكرد نقش ميانجي (نسبي) دارد.