رسالت شاعردر نظريه ادبي حكيم نظامي گنجوي

حكيم نظامي گنجوي از انديشه وراني است كه براي فعاليت هاي هنري و شعري خود سبك و ايده مشخصي دارد و به وضوح باورها و اعتقادات خود را در هر زمينه اي بيان مي كند. در هياهوي امروز مكاتب ادبي در مورد رسالت شعر و شاعر توجه به ديدگاه ادبايي مانند نظامي بسيار جذاب و راهنماست و افكار دقيق شاعري كلاسيك و صاحب ايده را، به عنوان يك ساختار فكري و فلسفي در كنار مكاتب ادبي متقدم و متاخر بيان مي كند و جايگاه محتواي كلام و رسالت سخن و سخنور را در دوره اي خاص نشان مي دهد. مسئله ما در اين پژوهش استخراج و تدوين ديدگاه حكيم گنجه در خصوص رسالت شاعر، در چهارچوب فكري نظامي گنجوي و قلمرو زماني و مكاني اوست. بررسي اشارات مستقيم و گاه غير مستقيم شاعر از خلال آثارش در كل خمسه و ديوان ، به خوبي نشان داد كه او براي گوهر آسماني شعر و به ويژه صاحب اين گوهر، رسالت عظيمي در نظر دارد كه مانع از پوچ سرايي ، سبك زباني و ياوه گويي شاعر مي شود و مانع ستم سخنور بر سخن مي گردد. او مهمترين رسالت هاي شاعر را اميد بخشي ، شادي آفريني، دين پروري ، معرفت ، آبرو داري از سخن، گسترش خردمندي ، پرورش دين و ستايش خداوندي مي داند و به سبك و شيوه خود، اهميت هريك را تبيين مي كند.