جايگاه ادبي هاتفي در آيينۀ پژوهش‎هاي معاصر

هاتفي خرجردي از شاعرانِ بزرگ اواخر دورۀ تيموري است. اگر چه در آغاز كار مقلّد شاعران بزرگي چون فردوسي و نظامي بود و به تبعيت از آنان آثاري را خلق كرد ولي در بسياري موارد توانست از حدّ تقليد فراتر رود و ابتكاراتي داشته باشد. خلّاقيت‎هاي ادبي هاتفي در شعر و آثارش سبب شده است كه بعدها او را از شعراي‌ زبردست‌ قرن‌ نهم و دهم هرات‌ و از شاعران صاحب سبك به شمار آورند و در تذكره‎ها از او با عناويني چون«زُبدۀ شعرا» و «افصح فُصحا» ياد كنند. اگرچه هاتفي شاعر بزرگي بوده و در عهد خود شهرتي كسب كرده است ولي در سدۀ اخير كه اوج پژوهش‌هاي ادبي به سبك علمي جديد است، پژوهشگران كمتر به جايگاه ادبي هاتفي و نقد و بررسي اشعارش پرداخته‎اند. در اين مقاله تلاش شده است تا مشخص شود كه پژوهش‎گران معاصر چه جايگاهي براي هاتفي قائل شده و چه تصويري از او در ذهن خوانندگان ترسيم نموده‎اند؟ براي رسيدن به اين هدف، مقاله‎هايي كه در دورۀ اخير دربارۀ هاتفي خرجردي نگارش يافته، نقد و بررسي شده و جايگاه ادبي هاتفي بر مبناي مباحث مطرح شدۀ پژوهش‎گران تبيين و توصيف شده است. در پژوهش‎هاي اخير توصيف قدرت خيال، بديهه‎گويي، توفيق هاتفي در حماسه‎سرايي، اشاره به نوآوري‎ها، محاسن شعري و پرداختن به زيبايي‎هاي ادبي و سبكي او از مهم‎ترين نكات طرح شده دربارۀ آثار هاتفي به شمار مي‎رود.