زيباشناسي خط محاسباتي سياق در كتابت اسناد ايراني

خط رمزگونه سياق كه در چند كشور از آن، براي ثبت محاسبات ديواني و تجاري استفاده مي‌شود؛ كارستان ديگري از هنرنمايي كاتبان و محرران قديم ايراني را بر همگان آشكار كرده است. اين هنرنمايي كه با همگرايي نگارش كتابت ايراني و سياق شكل‌گرفته و با ملاحت زيباشناسي محسوس ايراني آميخته‌ شده، سويه‌اي ديگر از هويت بصري ايراني است. چگونگي همساني و تعامل بصري عناصر اين خط با خطوط سنتي ايراني و همگرايي آن با متون و نسخه‌هاي خطي به لحاظ زيباشناسي مسأله‌اي است كه در اين پژوهش به آن پرداخته شده است. پژوهش حاضر رويكردي كيفي دارد كه به شيوه توصيفي و تحليلي با منابعي برآمده از اطلاعات كتابخانه‌اي و پايگاه‌هاي اطلاعاتي نتيجه خود را ارائه داده است. يافته‌هاي اين پژوهش حاكي از آن است كه همنشيني خط سياق و اسناد ديواني ايراني، حاصل نگاه تصويري به همه‌ي عناصر موجود در صفحه و الهام از زيباشناسي كتابت ايراني بوده است.