مسئلۀ تعامل اجتماعي در خانوادۀ ايراني

انسان به زيست‌ اجتماعي نيازمند است و اساس زيست ‌اجتماعي، تعامل مستمر با انسان‌هاي ديگر است و قوام و دوام تعامل مستمر، مستلزم گرم بودن آن است. يكي از قلمروهاي برجستۀ تعامل گرم، خانواده است. تحقيقات فراواني نشان مي‌دهد خانواده به‌شدت و به‌طورگسترده، به بيماري آشكار و رنج‌دهنده‌اي مبتلاست. هدف اين نوشتار، توصيف وضع تعاملات‌ اجتماعي در خانوادۀ ايراني است، آن هم به‌گونه‌اي‌‌‌كه جامعه‌شناسان ادراك و گزارش كرده‌اند. تحقيق حاضر به 83 مقالۀ پژوهشي معتبر استناد كرده ‌است كه اين پژوهش‌ها با داوري اجتماع علمي جامعه‌شناسان ايراني پذيرفته شده و انتشار يافته‌اند. روش مورد استفاده، روش »تحليل محتواي جهت‌دار « است. داده‌هاي بررسي‌شده از »وجود مشكل فقدان روابط و تعاملات اجتماعي در خانواده، كمبود و كاهش تعاملات خانوادگي، كمبود تعاملات گرم در خانواده، وجود تعاملات سرد در خانواده، قطع روابط همسران « حكايت مي‌كند و هركدام از اين مشكلات، مشتمل بر مشكلات تعاملي جزئي‌تري است كه نشان مي‌دهد آخرين پناهگاه اجتماعي ما نيز به‌شدت »كم‌عيار « است.