اثر محلول‏ پاشي اسيدهيوميك بر افزايش قدرت تحمل استويا تحت رژيم‏هاي مختلف آبياري

به منظور بررسي اثر محلول پاشي اسيدهيوميك بر عملكرد و اجزاي عملكرد و برخي ويژگي‌هاي فيزيولوژيكي و فيتوشيميايي گياه دارويي استويا (Stevia rebaudiana) تحت رژيم آبياري‌هاي مختلف، آزمايشي در قالب فاكتوريل بر پايه طرح بلوك‌هاي‌ كامل تصادفي با سه تكرار در محوطه تحقيقاتي دانشگاه علوم كشاورزي و منابع طبيعي گرگان انجام شد. تيمارهاي مورد بررسي شامل رژيم آبياري در چهار سطح (70، 85، 100 (شاهد) و 115 درصد ظرفيت زراعي) و تيمار محلول‌‌ پاشي اسيدهيوميك در چهار غلظت (صفر، 250، 500 و 750 ميلي‏گرم در ليتر) بود. تيمارهاي آبياري و اسيدهيوميك از مرحله 10 ‌برگي آغاز و تا مرحله گلدهي ادامه يافت. در زمان گلدهي كامل، صفات ارتفاع بوته، طول و قطر ريشه، وزن تر و خشك اندام هوايي و ريشه، تعداد شاخه‌هاي جانبي، تعداد گل، تعداد ميانگره، تعداد برگ، سطح برگ، وزن زيست توده تر و خشك، فعاليت آنتي اكسيداني ريشه، فنل‌كل ريشه، فلاونوئيدكل ريشه، پرولين ريشه، نشت يوني ريشه و محتواي نسبي آب برگ اندازه‌گيري شد. نتايج نشان داد اثر سطوح مختلف آبياري بر ارتفاع بوته، وزن تر و خشك اندام هوايي، تعداد شاخه جانبي، تعداد ميانگره، وزن زيست‌توده تر و خشك در سطح احتمال يك‌درصد معني‌دار بود. با اعمال غرقابي ارتفاع بوته، وزن تر و خشك اندام هوايي، وزن تر و خشك زيست‌توده افزايش يافت. اثر متقابل تنش كم‌آبياري و اسيدهيوميك به‌طور معني‌داري سبب افزايش ميزان ارتفاع بوته، فعاليت آنتي‌اكسيداني و پرولين ريشه گرديد. تنش كم‌آبياري تاثير منفي بر صفات رشد داشته و محلول‌پاشي اسيدهيوميك باعث تعديل اثرات منفي ناشي از تنش كم‌آبياري شده است. بنابراين براساس يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت، استويا در برابر غرقابي و خشكي مقاوم است و مكانيسم مقاومت در آن در برابر تنش‌ خشكي براي حفظ اجزاي عملكرد رويشي، افزايش اسموليت‌ها و تركيبات فنلي مي‌باشد.