بررسي ميزان حساسيت پنبه و ذرت به بقاياي شبيه‌سازي‌شده علف‏كش ايمازتاپير

به‌منظور بررسي بقاياي علف‎كش ايمازتاپير (پرسوئيت ۱۰ درصد SL) در خاك بر پنبه و ذرت، آزمايشي در قالب طرح كاملا تصادفي با سه تكرار در گلخانه دانشكده كشاورزي دانشگاه گنبد كاووس اجرا ‌‌شد. در اين آزمايش، يازده غلظت‎ علف‎كش ايمازتاپير معادل صفر، يك، پنج، ۱۰، ۱۵، ۲۰، ۳۰، ۴۰،۵۰، 75 و 100 درصد مقدار توصيه‌شده علف‎كش كه به ترتيب معادل صفر، 4.5، ۲۳، ۴۵، ۶۸، ۹۱، ۱۴0، ۱۸0، ۲۳0، 340 و 450 ميكروگرم در كيلوگرم خاك مي‏باشد، روي گياهان زراعي ذرت و پنبه  به‌كار برده شد و وزن خشك ريشه و ساقه گياهان زراعي مورد نظر، ارتفاع، طول ريشه و سطح برگ نيز در انتهاي آزمايش اندازه‌گيري شدند. در برازش داده‎ها، از منحني‎هاي لگاريتم لجستيك سه و چهار پارامتره استفاده شد. نتايج نشان داد كه تقريبا در همه داده‏هاي مورد بررسي، منحني سه پارامتره، برازش مناسبي نشان داد. در برازش جداگانه داده‏ها، همواره بقاياي علف‎كش‎ ايمازتاپير، زيست‌توده خشك ساقه و ريشه گياهان زراعي پنبه و ذرت را كاهش داد به‎طوري كه براي كاهش 50 درصدي وزن خشك ساقه پنبه و ذرت، به‌ترتيب 4- 10×1.2 و 4- 10×1 گرم ماده موثره ايمازتاپير در كيلوگرم خاك لازم بود. همچنين جهت كاهش 50 درصدي وزن خشك ريشه پنبه و ذرت، به ترتيب به 4- 10×3 و 4- 10×1.15 گرم ماده موثره ايمازتاپير در كيلوگرم خاك نياز بود. در مجموع، نتايج حاصل از برازش دوگانه داده‏ها نشان داد كه همواره ريشه و ساقه ذرت در مقايسه با پنبه، حساسيت بيشتري به بقاياي علف‌كش ايمازتاپير بروز داد. ارتفاع، طول ريشه و سطح برگ با افزايش بقاياي علف‎كش ايمازتاپير كاهش يافت.