تحليل ريسك دانش بين سازماني با رويكرد منطق فازي (نمونه پژوهش: صنعت بيمه)

اشتراك دانش و ريسك‌هاي آن در سال‌هاي اخير مورد توجه محققان بوده است و با وجود اهميت موضوع در صنعت بيمه، تاكنون پژوهشي در اين زمينه انجام نشده است. با توجه به خلا شناسايي‌شده هدف اصلي، تحليل و ارزيابي ريسك‌هاي دانش بين سازماني در صنعت بيمه است. روش تحقيق از منظر داده توصيفي و از منظر هدف كاربردي است. جامعه آماري شامل 30 نفر از مديران منابع انساني و ريسك در صنعت بيمه است كه به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. جهت جمع‌آوري داده از خبرگان از ابزار پرسشنامه استفاده شده است. اندازه‌گيري تأثير متقابل ريسك‌هاي دانش بر يكديگر و همچنين تعيين احتمال و شدت اثر هر يك از ريسك‌ها به‌ترتيب از طريق روش ديمتل فازي و روش فازي به كمك برنامه‌نويسي در نرم‌افزار مطلب صورت گرفت. طبق نتايج، ريسك از دست دادن دانش به‌دليل اثرگذاري بالا بر ديگر ريسك‌هاي دانش بين سازماني و همچنين احتمال وقوع و شدت اثر فراوان و در نتيجه سطح بالاي ريسك، از مهم‌ترين ريسك‌هاي دانش بين سازماني است و لازم است تا همواره مدنظر شركت‌هاي فعال در صنعت بيمه قرار گيرد.