رابطه زمان با معناداري زندگي در انديشه ملاصدرا و برگسون

حركت، حيات و زمان از ابعاد وجودي انسان هستند. مسأله زمان از مهمترين مسائل فلسفي در درك معنا و پيشبرد زندگي است. در فلسفه ملاصدرا و برگسون زمان با معناداري زندگي ارتباط پيدا مي كند. در نوشتار حاضر تلاش مي شود با توجه به تقارن و هم داستاني اين دو متفكر در باب زمان و تأكيد آنها بر اين نكته كه زمان مقدار حركت و دگرگوني ذاتي موجودات سيال و از جمله انسان است، موضوع ارتباط زمان با معناداري زندگي تبيين و تحليل شود. در اين تحقيق از روش تحليلي تطبيقي به اثبات اين مسئله مي پردازد كه زندگي؛ يعني حضور در مقاطع مختلف زمان و لحظات حيات منطبق با دقايق زمان است. در نتيجه مي توان معناداري زندگي را با توجه به تبعيت نظام زندگي از نظم و سير توالي زمان و اينكه انسان، زمان حال و آينده را با توجه به تجربه از گذشته، مي سازد، استنباط كرد.