تحليلي بر پديده اجاره دهي مراتع

اجاره دهي مراتع از گذشته­ هاي دور در بين مالكين و دامداران رايج بوده است. مراتع عرفا ملك خان، ايل خان يا ايل بيگ­ها محسوب شده و بهره برداي از آنها در ازاء دريافت حق علف چر در قالب تشكيلات و نظام ايلياتي، ميان واحد هاي خويشاوندي كوچكتر تقسيم مي­گرديد. نظارت دستگاه­ هاي رهبري ايلات نيز از طريق سلسله مراتب ايلي صورت مي­گرفت تا از مراتع استفاده صحيحي به عمل آيد ( معين الدين و عليزاده، 1378). اسكان اجباري عشاير ( تخته قاپو كردن عشاير) با اهداف سياسي، بتدريج زمينه را براي مديريت مرتع بر اساس پروانه­ هاي چرا با هدف اعمال قانون مالكيت دولت و حذف پرداخت حق علفچر از سوي دامداران به مالكين قبلي را بعد از سال 1320 فراهم نمود. ورود دانش نوين مرتعداري از خارج و ظهور افكار روشن فكر در امر مديريت مراتع نيز مزيد بر علت شد تا در اوايل دهه 40 شمسي بعد از ملي شدن جنگل ها و مراتع كشور با مصوبه اي از هئيت وزيران، دريافت پروانه توسط بهره برداران ذيحق الزامي گردد. در شرايط كنوني نيز شناسنامه مرتع مبناي مديريت مراتع فاقد طرح مرتعداري محسوب مي­گردد (محبي ، 1397­الف).

no abstract