ارائه راهبردهاي ارتقاء اميد به آينده در بين كاركنان يكي از سازمان‌هاي نظامي

پژوهش حاضر با هدف ارائه راهبردهاي ارتقاء اميد به آينده كاركنان در يكي از سازمان‌هاي نظامي به روش توصيفي موردي و با رويكرد كاربردي انجام شده است. جامعه آماري شامل متخصصان حوزه‌هاي روان‌شناختي و جامعه‌شناختي و همچنين فرماندهان و مديران راهبردي سازمان مورد مطالعه مي‌باشند كه با روش هدفمند قضاوتي، تعداد 20 نفر از آنان به عنوان تيم خبرگاني انتخاب شدند. در ادامه، نسبت به شناسايي عوامل داخلي (نقاط قوت و ضعف) و عوامل خارجي (فرصت‌ها و تهديدهاي محيطي) مؤثر در اميد به آينده كاركنان با مرور مباني نظري و بررسي اوليه محققان در سطح سازمان اقدام و سپس اين عوامل از نظر تيم خبرگان پژوهش به روش دلفي سه‌مرحله‌اي تعديل و تأئيد نهايي گرديدند. همچنين پرسشنامه‌اي خبره‌مبنا براساس عوامل شناسايي شده تنظيم و بين تيم خبرگاني توزيع گرديد تا امتياز هريك از عوامل را در ارتقاء اميد به آينده كاركنان مشخص نمايند. در مرحله بعدي بر مبناي نظرات خبرگان به تعيين ميزان امتياز و وزن هريك از عؤامل پرداخته و ماتريس ارزيابي عؤامل داخلي (IFE) و خارجي (EFE) تنظيم گرديد. همچنين بر مبناي امتياز موزون محاسبه شده، به تعيين موقعيت راهبردي سازمان در رابطه با ارتقاء اميد به آينده كاركنان پرداخته و شكاف بين وضعيت موجود و مطلوب مشخص گرديد. در پايان نيز بر مبناي مدل SWOT، به تدوين راهبردهاي ارتقاي اميد به آينده پرداخته شد. يافته‌هاي پژوهش منتج به خلق 12 راهبرد براي ارتقاي اميد به آينده كاركنان گرديد كه در پايان پيشنهادهاي اجرايي براي راهبردهاي الويت‌دار ارائه گرديد.