پيش بيني اختلال بيخوابي بر اساس مؤلفه هاي روان رنجوري و كمال گرايي با ميانجي گري تنظيم شناختي هيجان و اضطرب

اهداف: در دهه هاي اخير نقش مهم فرايندهاي روانشناختي در ايجاد يا ابقاء بي خوابي مورد توجه زيادي قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر تعيين نقش صفات شخصيتي و بي خوابي ميانجيگري فرايندهاي عاطفي بود. مواد و روش ها: نمونه پژوهش شامل 381 دانشجو با ي زن و مرد دانشگاه علوم پزشكي لرستان بود كه از طريق نمونه گيري خوشه اي انتخاب شدند. آزمودني ها به پرسشنامه هاي سنجش شدت بي خوابي، فرم كوتاه شدهي پرسشنامه 5 عاملي نئو، مقياس كمال گرايي چندبعدي فراست، اضطراب حالت صفت اسپيل برگر و تنظيم شناختي هيجان پاسخ دادند. سپس داده هاي جمع آوري شده با استفاده از روش الگوسازي معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه روان رنجوري هم به صورت مستقيم و هم با ميانجيگري اضطراب و راهبردهاي ناسازگار تنظيم هيجان با بيخوابي ارتباط دارد. كمالگرايي از طريق راهبردهاي ناسازگارانه تنظيم هيجان و اضطراب با بيخوابي رابطه داشت ولي اثر مستقيم اين متغير بر بيخوابي معنادار نبود. همچنين روان رنجوري و كمالگرايي هر دو از طريق واسطه‌گري متوالي تنظيم هيجان و سپس اضطراب با اختلال بيخوابي رابطه داشتند. نتيجه گيري: اين پژوهش نشان داد كه استفاده از راهبردهاي ناسازگار براي تنظيبم هيجان و اضطراب مي تواند بخشي از رابطه بين صفات شخصيتي و بي خوابي را تبيين كند.