تحليل عوامل ناپايداري معيشت در نواحي روستايي (مطالعۀ موردي: شهرستان سراوان)

اهداف: شناسايي عوامل معيشتي، به خصوص در مناطق مرزي شرق كشور كه در شرايط ناپايداري قرار دارند، براي موفقيت سياست هاي كاهش فقر و پايداري معيشت بسيار مهم است. هدف اين مطالعه، بررسي عوامل محلي و خانوادگي ناپايداري معيشت روستاهاي مرزي بوده است. روش: تحقيق حاضر از نظر هدف، كاربردي و روش انجام آن تركيبي (كيفي و كمي) است. جامعه‌ آماري خانوارهاي روستايي شهرستان سراوان بود (25986N=). با استفاده از فرمول كوكران 370 خانوار به عنوان نمونه در بخش كمي انتخاب شد. براي شناسايي عوامل محلي از روش ارزيابي مشاركتي روستايي (PRA) و مصاحبه با مطلعان محلي و براي شناسايي عوامل خانوادگي از مدل لجستيك باينري (روش LM نيوتن ماركارد رافسون) و آمار توصيفي استفاده شد. يافته ها/ نتايج: يافته ها نشان داد كه در بين عوامل محلي، ضعف منابع طبيعي و در بين عوامل خانوادگي عامل اقتصادي مهم ترين عوامل ناپايداري معيشت خانوارهاي روستايي بوده اند. نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه ضعف منابع طبيعي، نامناسب بودن زيرساخت هاي توليدي و خدمات و امكانات عمومي، عوامل اقتصادي، بيشترين اثرات را با ناپايداري معيشت روستاييان داشته است. در واكنش به ناپايداري معيشتي، خانوارها پرداختن به مشاغل كاذب مانند قاچاق سوخت و كالا را انتخاب كردند.