مروري بر عوامل موثر بر پايداري غشا مايع امولسيوني پيكرينگ با رويكرد صنعت نفت

فاقد عنوان لاتين

تصفيه پساب‌هاي نفتي به منظور كاهش ميزان آلاينده‌هاي موجود در آن، پيش از رهاسازي در محيط­ زيست و براي استفاده مجدد امري ضروري مي‌باشد. غشا مايع امولسيوني با توجه به مساحت بالاي انتقال جرم، توانايي حذف و انتخاب­پذيري بالا و نياز به مقادير كم از حلال­ هاي آلي يك روش اميدبخش براي جداسازي موادي مانند فلزات سنگين، اسيدهاي ضعيف، بازها، گونه­ هاي غير­آلي و هيدروكربن­ ها مي­باشد. ظرفيت كاربرد اين روش در جداسازي فلزات سنگين در واحدهاي نمك­ زدايي نفت يا جداسازي روغن از پساب­ هاي صنعت نفت بسيار قابل توجه است. يكي از فوايد استفاده از غشاهاي مايع، ويژگي انتخاب­ پذيري بالاي آن­ها است و با استفاده از مواد حامل مي­توان به انتقال جرم سريع و حتي در خلاف جهت گراديان غلظت به جداسازي­ هاي موردنظر دست يافت. عمده­ ترين مشكل غشا مايع امولسيوني، عدم پايداري آنهاست. در برخي موارد براي پايداري اين غشاها بجاي سورفكتانت از نانوذرات استفاده مي­شود كه از آن­ها به عنوان پيكرينگ امولسيون ياد مي­شود. در اين پژوهش مروري، به بررسي عوامل موثر بر پايدارسازي غشا مايع پيكرينگ امولسيوني مانند روش­ هاي امولسيون ­سازي، اثر سورفكتانت يا نانوذرات، اثر حامل، اثر فاز داخلي، pH محلول آبي، قطبيت روغن و نسبت حجمي آب/روغن با جزئيات بيشتري پرداخته و نتايج حاصل از پژوهش­هاي مختلف، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است.

فاقد چكيده لاتين