تحليل و نقد استدلال بر اساس جهت مطابقت به سود نظريه هيومي انگيزش

«نظريهٔ هيومي انگيزش»، به سبب قوّت آن در تبيين اعمال قصدي، جذابيتي قابل ‌توجه دارد‌‌‌‌. اين نظريه، اعمال قصديِ فاعل را بر اساس يك ميل سابق او و يك باور دربارۀ چگونگي برآورده كردن آن ميل تبيين مي‌كند و مي‌‌توان محتواي آن را در قالب اين جمله بيان كرد: «فاعل A برانگيخته مي‌‌شود كه عمل Φ را انجام دهد، تنها اگر‌‌ و تنها چون‌‌‌‌، A يك ميل پيشين به Ψ و يك باور داشته باشد (دارد) كه با انجام Φ ميل پيشين او به Ψ برآورده مي‌شود»‌‌‌‌. اين جمله بيان مي‌‌كند كه نه‌تنها شرط ضروري برانگيخته شدن‌‌، بلكه همچنين منشأ ايجاد انگيزش، داشتن يك جفت ميل و باور با اوصاف پيش‌گفته است‌‌‌‌. «استدلال بر اساس جهت مطابقت» از مهم‌ترين استدلال‌هايي است كه به سود «نظريهٔ هيومي انگيزش» ارائه شده و بر پايهٔ آن، ويژگي بنيادين متمايز كنندهٔ باور و ميل جهت مطابقت آنها با جهان است؛ اگر عدم تطابقي ميان جهان و باور واقع شد، باور است كه بايد تغيير كند و مطابق جهان شود و اگر عدم تطابقي ميان جهان و ميل واقع شد‌‌‌‌، جهان است كه بايد مطابق ميل تغيير كند‌‌‌‌. در اين مقاله، در صدد بوده‌ايم تا ضمن طرح و تبيين تقرير مايكل اسميت از استدلال بر اساس جهت مطابقت به سود «نظريهٔ هيومي انگيزش»، نگراني‌ها و انتقادات ناظر به آن را - به شيوهٔ تحليلي - تبيين كنيم.

no abstract