بررسي پرتره زنان در دوره قاجار

نقاشي ايران در طول دوره هاي مختلف تاريخي به مرور دستخوش تغييرات گشته است، در دوره قاجار به سبب ارتباط با غرب، تمايل دربار به تجربه دنياي مدرن و اشتياق جهان غرب به شناخت دنياي شرق، نوعي دوگانگي سنتي و مدرن در بسياري از مناسبات اجتماعي، فرهنگي و هنري جامعه نمايان شد كه اين روند بر وضعيت زنان و حضور آنها در عرصه هاي اجتماعي نيز فرض بر اين بوده كه اين، تاثيرگذار بود. در اين تحقيق، كه پژوهشي است تاريخي- توصيفي و تحليلي تحولات منجر به ارايه تصويري متفاوت از زن به لحاظ شكل ظاهري و جايگاهش در آثار هنري شده است .به علت عدم كار پژوهشي بروي تصوير زن در نقاشي هاي دوره ي قاجار، هدف در اين تحقيق بررسي اين تصاوير در دوره ي مورد نظر، به عنوان دوره اي كه به علت روابط گسترده با غرب تحولي چشمگير در آثار پديد آمده، مي باشد. در اين پژوهش با شناخت ويژگي ها و تحولات تصوير زن در دوره هاي مختلف نقاشي ايران و با استناد به برخي آثار و گاه با مقايسه ي آنها به بررسي تصاوير مي پردازيم. زن در آثار دوره هاي نگارگري پيش از قاجار، غالبا غير طبيعتگرايانه ترسيم مي شده و ارزش، جايگاهي مثالي و اسطوره اي داشته و از نظر نوع طراحي بصري آن همچون ديگر عناصر نگاره بوده است ولي در اواخر دوره صفوي در اثر ارتباط با غرب شاهد تغييري در نوع نگرش به نقاشي و در نتيجه توجه به طبيعت گرايي در ترسيم پيكره زنان و همچنين شكلگيري آثار تك نگاره بوديم كه اين تغييرات منجر به ارائه تصويري نو از زن در نقاشي ايراني گشت. در دوره قاجار، كه دوره ي مورد مطالعه در اين تحقيق مي باشد، به علت تاثيرات شديد هنر غرب و شيوه طبيعتگرايي و تكنيكهاي نقاشي غرب، نوع جديدي از تصاوير زنان در نقاشي پديدار شد كه در اواخر اين دوره آنها را بصورت واقعي در آثار مي بينيم.

No abstract