بررسي تاثير مداخله آموزشي بر سايش اجتماعي و اشتياق شغلي سرپرستاران بيمارستان‌هاي شهر اصفهان

مقدمه: اقدامات مديران براي كاهش اثرات منفي تعاملات اجتماعي امري ضروري براي تسهيل توسعه منابع انساني مي باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسي تاثير مداخله آموزشي بر سايش اجتماعي و اشتياق شغلي سرپرستاران بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي شهر اصفهان انجام شد. روش كار: روش اين پژوهش، آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون با آزمون پيگيري و گروه مداخله و كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه سرپرستاران بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي شهر اصفهان در سال 1399بود. از ميان آن‌ها 30 نفر كه معيارهاي ورود به پژوهش را دارا بودند، انتخاب و به صورت تصادفي ساده و با توجه به قرعه در دو گروه مداخله (15 نفر) و كنترل (15 نفر) قرار گرفتند. ابتدا افراد هر دو گروه، پرسشنامه‌هاي استاندارد سايش اجتماعي Duffy و همكاران و اشتياق شغلي Schaufeli Salanova را به عنوان پيش آزمون تكميل و سپس گروه مداخله، آموزش غلبه بر سايش اجتماعي را در 8 جلسه 60 دقيقه اي به صورت هفته‌اي دو جلسه دريافت كردند. براي گروه كنترل مداخله اي انجام نشد. بعد از پايان دوره، به عنوان پس آزمون و 45 روز بعد به عنوان پيگيري، همان پرسشنامه‌ها، توسط هر دو گروه مداخله و كنترل تكميل شد. جهت تحليل داده ها از نرم افزار SPSS16 و تحليل واريانس با اندازه‌هاي تكراري استفاده شد.يافته‌ها: بين ميانگين نمرات سايش اجتماعي و اشتياق شغلي و ابعاد هر دو متغير در مراحل پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري به طور كلي تفاوت معني‌داري وجود دارد (0.001 p). با توجه به افزايش نمره پيگيري نسبت به پس آزمون در متغير سايش اجتماعي و كاهش آن در متغير اشتياق شغلي، در اثرات مداخله آموزشي، ثبات برقرار نيست. نتيجه‌گيري: مداخله آموزشي غلبه بر سايش اجتماعي بر كاهش سايش اجتماعي و ابعاد آن و افزايش اشتياق شغلي و ابعاد آن در سرپرستاران بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي شهر اصفهان موثر بود.