برهمكنش كروم و شوري بر برخي صفات فيزيولوژيكي گياه خرفه (Portulaca oleracea L.)

هدف از اين پژوهش بررسي برهمكنش كلريد‌سديم با كروم بر صفات رويشي، فيزيولوژيكي و جذب و تجمع سديم و كروم در ريشه و اندام‌هاي هوايي خرفه مي‌باشد. بمنظور بررسي آن، در قالب طرح كاملا تصادفي با 3 تكرار و 4 سطح شوري (0، 4، 8 و 12 دسي‌زيمنس‌ بر‌ متر) با استفاده از كلريد‌سديم هر 4 روز از طريق آبياري و 5 سطح كروم (0، 7، 14، 21 و 28 ميلي‌گرم بر كيلو‌گرم وزن خشك خاك) در شرايط گلداني آزمايش انجام شد و قبل از كشت بذر در خاك با افزايش دي ‌كرومات ‌پتاسيم به خاك سطوح مختلف تيمار كروم تهيه شد. سديم ريشه و بخش‌هاي هوايي، طول ريشه و ساقه، قطر و سطح ريشه، شاخص سبزينگي، فاكتور انتقال و تجمع ‌زيستي پس از 60 روز از كشت آنها اندازه‌گيري و سنجش شدند. نتايج نشان داد افزايش سطوح مختلف شوري با افزايش معني‌داري محتواي سديم و كروم ريشه، بخش‌هاي هوايي و فاكتور تجمع ‌زيستي همراه بود. بيشترين ميزان كروم، سديم و فاكتور تجمع ‌زيستي در سطوح شوري 12 دسي‌زيمنس‌ بر‌ متر و كروم 28 ميلي‌گرم بر كيلو‌گرم مشاهده گرديد. برهمكنش شوري و كروم معني‌دار بود.  با افزايش شوري ميزان فاكتور انتقال ريشه گياه روند افزايشي نشان داد و با افزايش كروم فاكتور انتقال كاهش يافت. طول، قطر و سطح ريشه و طول ساقه و شاخص سبزينگي كاهش معني‌داري در گياهان تحت تيمار كروم و شوري نشان داد. تنش تركيبي سطح بالاي كروم و شوري، باعث كاهش بيشتر غلظت و تجمع مواد معدني نسبت به دو تنش به تنهايي شد. اگرچه شوري و كروم سبب كاهش رشد گياه خرفه شد اما بنظر مي‌رسد با انباشتگي مقادير قابل توجه سديم و كروم در ريشه از انتقال بيش از حد آنها به اندام هوايي و كاهش بيشتر رشد جلوگيري مي‌شود.