تأثير مديريت همدلي در جلوگيري از اثر نيروهاي محرك رواني ناشي از دوگانگي‎هاي رفتار درسازمان

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش مديريت همدلي در جلوگيري از تاثير نيروهاي محرك رواني مؤثر ناشي از دوگانگي‎هاي رفتار در سازمان است. جامعه آماري پژوهش، شامل تعدادي از كاركنان يكي از يگان‌هاي نظامي ارتش جمهوري اسلامي واقع در شهر شيراز مي باشد كه از بين آنها تعداد 185 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي انتخاب شدند. اين پژوهش از نظر نوع، كاربردي و از نظر روش، توصيفي و از ماهيت، همبستگي است. اطلاعات مورد نياز با استفاده از دو پرسشنامه مهارت‌هاي همدلي لامونيكا (2007) و پرسشنامه فشار رواني ماركهام (1992) جمع‌آوري شد. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از روش‎هاي آماري توصيفي و استنباطي (آزمون همبستگي پيرسون‌، رگرسيون چند متغيري گام به گام) و با به كار‌گيري نرم‌افزار ‌spss مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و فرضيه‌هاي تحقيق مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج پژوهش نشان مي‎دهد كه بين مهارت‌هاي مديريت و نيروهاي محرك رواني موثر ناشي از دوگانگي‎هاي رفتار در سازمان رابطه مثبت و معناداري وجود دارد و مهارت‌هاي مديريت همدلي به‌طور معناداري مي‌توانند نيروهاي محرك رواني موثر ناشي از دوگانگي‎هاي رفتار در سازمان را پيش‌بيني كنند.