بررسي تطبيقي انديشه‌هاي آرمان‌شهر‌‌‌ي در اشعار نيما يوشيج و والت ويتمن

انديشه آرمانشهري به معناي توصيف و آرزوي پيدايي جامعه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اي آرماني كه در آن همه ارزش‌هاي انساني به كمال رسيده باشد و آحاد آن در پناه انديشه و خرد در كنار هم با مسالمت مي زيند قدمتي به درازناي تاريخ دارد . چنانكه مي‌توان مدعي شد كه هدف غايي و ادعايي همه اديان ومذاهب و فرمانروايان در طول تاريخ نيل به چنين جامعه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اي بوده است. لذا شگفت انگيز نيست كه اين انديشه از ديرباز مورد توجه فلاسفه و انديشمندان جهان قرار گرفته و بزرگاني چون افلاطون و توماس مور در جهان غرب، و فارابي در جهان شرق هر يك از ديدگاه خويش مختصات آن را برشمرده اند و راه دستيابي بدان را نيز به زعم خود ترسيم كرده‌اند. در پژوهش حاضر انديشه‌هاي آرمانشهري نيما يوشيج و والت ويتمن به عنوان نمايندگاني از شرق و غرب جهاني كه در آستانۀ قرن بيستم دستخوش تحولاتي شگرف بود مورد بررسي و تطبيق قرار گرفته است.مهمترين وجه مشترك اين دو شاعر كه تفكرات آرمانشهر ي آن دو را قابل بررسي و مقايسه ميكند، به دوش گرفتن پرچم تحول شعر و بازتعريف مسئوليت شاعر به عنوان روشنفكر متعهد در جامعه ي خود و در آستانه ي رويارويي با مختصات عصر مدرنيته است.