ارزيابي مدل‌هاي مختلف برآورد تبخير و تعرق مرجع(ETo) در دشت الشتر

برآورد دقيق مقدار تبخير و تعرق مرجع(ETo  ) در هر منطقه با توجه به اهميت آن در مديريت منابع آب و برنامه ريزي صحيح آبياري امري ضروري است. با توجه به وقت گير و هزينه بر بودن روش هاي مستقيم اندازه گيري (ETo  )، لذا در بسياري از موارد از مدل هاي تجربي و رياضي براي اين منظور استفاده مي گردد كه لازمه اطمينان از اين مدل ها صحت سنجي و ارزيابي آنها با استفاده از داده هاي لايسيمتري است. روش هاي مختلفي براي تخمين تبخير و تعرق وجود دارد؛ اما عملكرد اين معادلات در شرايط اقليمي گوناگون متفاوت است. از اين رو در اين تحقيق 15 مدل مختلف جهت برآورد تبخير و تعرق مرجع با توجه به نتايج لايسيمتري در منطقه الشتر مورد ارزيابي قرار گرفتند. اطلاعات مورد نياز مدل هاي مختلف جهت برآورد (ETo  ) از ايستگاه سينوپتيك الشتر تهيه شد. نتايج ارزيابي آماري نشان داد مدل هاي جنسن هيز و تورك از گروه تشعشعي به ترتيب با (1.14 =RMSE) و (1.42 =RMSE) ميلي متر و مدل هارگريوز – ساماني از گروه دمايي با (1.72 =RMSE)  ميلي متر بيشترين دقت را جهت برآورد (ETo  ) در منطقه مورد مطالعه داشتند. از طرف ديگر مدل هاي ميير و WMO  از گروه انتقال جرم به ترتيب با (4.78 =RMSE)  و (4.73 =RMSE) ميلي متر از دقت بسيار پاييني برخوردار بودند. در نهايت با توجه به اهميت مدل فائو پنمن مانتيث در محاسبات مربوط به تبخير و تعرق، مقايسه بين مقادير لايسيمتري و مقادير برآوردي توسط اين مدل نشان داد كه مدل فائو-پنمن-مانتيث با مقادير ( RMSE=5.83)  ميلي متر و (0.10 = R2) دقت پاييني در برآورد مقدار ETo   در منطقه دارد.