تصوف ايران: ريشه ها و شاخه ها

فاقد عنوان لاتين

تصوف يا صوفيه، يكي از مهمترين جريانهاي فكري مذهبي شكل گرفته در ايران در قرون اوليه هجري مي باشد كه پس از ورودش به ايران دستخوش تطور و تحولات گسترده اي شده است. در اين مقاله به بررسي علل ورود تصوف به ايران و تمايل ايرانيان به اين جريان و سير شكل گيري و تحول سلسله ها و فرق آن پرداخته شده و جريانهاي فعال و برخي از مهمترين عقايد آنها بيان مي گردد. با توجه به بررسيهاي صورت گرفته، ريشه اصلي تصوف، آيين بودايي، مانوي و مسيحيت بوده و اصلي ترين علت شكل گيري آن در ايران، دوري از مكتب اهل بيت ع و معارف حقيقي و اصيل قرآن كريم، رهايي از فشارهاي مذهبي وارد شده توسط امويان و رسيدن به آزادي هاي پيش از ظهور اسلام در دوران ساساني ذكر شده است. گرچه اقوال ديگري نيز در اين زمينه بيان و در مقاله بدان پرداخته شده است. در مورد سير تحول صوفيه نيز با توجه به سير تاريخي مهمترين سلاسل صوفيه عبارتند از: قادريه، سهرورديه، كبرويه، نوربخشيه، ذهبيه، نقشبنديه ، نعمت اللهيه، جوريه، حروفيه، نقطويه و مشعشعيه، كه فرق نعمت اللهيه، ذهبيه و نقشبنديه از مهمترين طرقي است كه تاكنون ادامه يافته است. روش اين تحقيق توصيفي و كتابخانه اي مي باشد.

فاقد چكيده لاتين