تأثير كهن الگوهاي نژادي در ادراك حس معنوي مكان مسجد؛ مطالعة نمونة موردي مسجد امام حسين عليه السلام تهران

گرايش به نوآوري، در طراحي مساجد رو به فزوني است. تحقيقات انجام شده نشان از كاهش «حس معنوي» مساجدي، با رويكرد مدرن در مقايسه با مساجد برگرفته از الگوهاي سنتي دارد. اين نوشتار به مقايسه تأثير كهن الگوهاي ناخودآگاه نژادي فضاي معنوي، در مقايسه با طرح‌واره‌هاي ناخودآگاه شكل گرفته از تجارب روزمره، در حس معنوي مكان مساجد سنتي مي‌پردازد. روش پژوهش، كيفي، به شيوة نمونه موردي است. گردآوري داده‌ها، به صورت پرسش‌نامه است. نتايج در spss تحليل و سپس مورد بررسي و تفسير قرار گرفته است. نتيجه اينكه، گرچه ميزان تعلق به مكان، ارتباط مستقيمي با تكرار تجربه زيسته مكان داشته است، اما ميزان «حس معنوي» مساجد سنتي، در مقايسه با مساجد مدرن، ارتباطي به ميزان و تكرار «تجربه مكان» نداشته و حتي براي كساني كه از مسجد براي مناسك ديني استفاده نمي‌كنند، مساجد سنتي به جهت به‌كارگيري كهن الگوهاي معماري موجود در ذهن يك ايراني، اولويت بيشتري در ايجاد حس يك مكان معنوي داشته است.

no abstract