بررسي تأثير حاشيه نشيني شهري بر وقوع بزهكاري در كلان شهر تهران

فاقد عنوان لاتين

حاشيه نشيني به ويژه از نيمه دوم قرن بيستم به عنوان يك مسئله اجتماعي بروز كرده و مورد توجه قرار گرفته است. اين پديده اجتماعي از طرفي نتيجه نارسايي در بخش هاي مختلف اقتصادي و اجتماعي يك جامعه است و از سوي ديگر علت بروز مسائل اجتماعي نظير بزهكاري و ناامني است. براساس مطالعات انجام شده موارد زير به ترتيب مهم ترين عوامل گسترش حاشيه نشيني در شهر تهران هستند: 1. عوامل اقتصادي؛ 2. ضعف برنامه ريزي؛ 3. حمايت نكردن دولت؛ 4. عوامل سياسي؛ 5. شرايط اجتماعي. انسان حاشيه نشين شخصيتي است كه از حاصل برخورد با پيوند دو نظام فرهنگي متفاوت و احيانا متخاصم ظهور مي كند. چنين موجود دو رگه ايي در زمان واحد نسبت به هر دو نظام فرهنگي احساس بستگي و تعلق خاطر دارد، ولي در عين حال خود را نسبت به هيچ كدام متعلق و متمايل نمي داند. از آنجا كه حاشيه نشيني با عوارضي مانند فقر، بيكاري، سوابق فرهنگي و قومي متفاوت مهاجران، نبودن برنامه هاي مناسب فرهنگي براي پركردن اوقات فراغت، نداشتن امكانات آموزشي در ارتباط است. موجب بروز ويژگي هاي منفي شخصيتي مانند پوچي و بي ارزشي، بي هويتي، حقارت، سرخوردگي و ناتوانايي در بروز احساسات مي گردد. اين ويژگي ها از عوامل اصلي بروز انواع بزهكاري از جمله اعتياد، برخوردهاي فيزيكي و سرقت است.

فاقد چكيده لاتين