تحليل آموزش، پذيرش و تغيير رفتار حجاب دختران در مراحل مختلف تحول (از كودكي تا جواني)

هدف اصلي مقاله حاضر، معرفي روش‌هاي تربيتي مبتني بر ديدگاه روان­شناختي در تربيت حجاب دختران است. رعايت حجاب براي زنان، آثار گسترده‌اي شامل احساس آرامش فردي، ارتقاي حريم و حفظ جايگاه خود ارزشمندي، افزايش اعتماد به نفس، سلامت روابط اجتماعي، افزايش رضايتمندي زناشويي، افزايش اعتماد اعضاي خانواده به يكديگر، پيشگيري از آسيب‌هاي اجتماعي و غيره را به دنبال خواهد داشت. از طرف ديگر، حجاب نشانه‌اي از ايمان به اسلام است. در اين مقاله تلاش شده است با بهره­گيري از دانش روان‌شناسي و بر اساس رويكرد تحولي، چگونگي شكل­گيري رفتار محجبانه در دختران توضيح داده شود. بر اين اساس، سطح آمادگي‌هاي فرد مهم‌ترين مبناي نوع آموزش است. يافته­ها نشان مي­دهد كه اولاً آموزش، پذيرش و تغيير رفتار حجاب در دختران نيازمند اقدام در سال­هاي اوليه است. ثانياً ابتدايي‌ترين روش يادگيري حجاب روش يادگيري مشاهده‌اي و مبتني بر وجود رفتار الگوي مؤثر در پيرامون كودك است. ثالثاً با تحول جسمي و شناختي كودك نبايد از نقش عوامل بيروني ديگر غافل شد. رابعاً بروز نگاه‌ها و رفتار انتقادي در دختران نبايد با واكنش‌هاي غير منطقي رو به رو شود و خامساً تكيه بر اينكه رعايت حجاب يك دستور الهي است، ضمن آنكه در مراحل سني گوناگون قابل توصيه است، نيازمند تقويت بنيان‌هاي فكري دختران در حوزه مباحث خداشناسي است.

No abstract