بررسي تطبيقي ديدگاه ويليام آلستون و صدرالمتالهين درباب توجيه باور ديني

No Title

ازجمله مباحث مهم در معرفت شناسي ديني، مسئله توجيه باور ديني است. ملاصدرا، بنيانگذار حكمت متعاليه و ويليام آلستون، از چهره هاي موثر در فلسفه دين معاصر، راهكار ي نو براي توجيه باورهاي ديني ارائه كرده اند؛ براين اساس برخي باورهاي ديني مي تواند به منزله باوري پايه، و مبنايي براي توجيه و اثبات برخي ديگر از معارف ديني قرار گيرد. ملاصدر ا در آثار خود در كنار ادله عقلي، از ادله نقلي اعم از آيات و روايات و نيز كشف و شهود استفاده گسترده اي كرده است. تلقي رايج از فلسفه، استفاده از اين دو دسته دليل را در مباحث فلسفي برنمي تابد و همين مسئله باعث ايجاد اختلاف نظر عميقي در مورد نقش اين دو دليل در نظام فلسفي ملاصدرا شده است. بر اساس يكي از ديدگاه ها ، ملاصدر ا از برخي ادله نقلي و نيز شهود به منزله حد وسط قياس برهاني و دو مقدمه در استدلال برها ني بهره مي برد ؛ ، معصوم براين اساس قياسي كه حد وسط آن از اين دو دليل تشكيل شده باشد، درصورت برخورداري از بعضي شرايط، استدلالي برهاني خواهد بود و نتيجه آن يقيني است و مي تو ان از آن در اثبات و ارزيابي مدعيات هستي شناسي بهره برد. آلستون نيز از برخي باورهاي جلوه بنياد همچون حس حضور خدا و حس تكلم با خدا، كه از راه تجربه ديني و عرفاني عمومي دينداران حاصل شده است، استفاده مي كند و آنها را به منزله توجيه بعضي باورهاي ديني مي پذيرد. اين دو ديدگاه دركنار آثار و نتايج معرفتي و الهياتي، تفاوت ها و شباهت هايي دارند كه در پژوهش حاضر بدان پرداخته خواهد شد.

No abstract