تربيت اسلامي و هوش فرهنگي

جهانِ جهاني‌شده امروزه نيازِ هر چه بيشتر به مداراي فرهنگي ميان ملت‌ها و فرهنگ‌هاي گوناگون را برجسته‌تر ساخته است. يكي از مدل‌هاي نوين براي تحقق بخشيدن به اين آرمان، مدلي است كه توانمندي فرهنگي افراد را متاثر از برخورداري نوع خاصي از هوش مي‌داند با عنوان هوش فرهنگي. هوش فرهنگي مفهومي نسبتاً جديد در دانش اجتماعي است، هوش فرهنگي عبارت است از قابليت شناخت و عكس‌العمل مناسب در برابر فرهنگ‌هاي متفاوت. به واقع هوش فرهنگي يك توانايي است و از اين رو مي‌توان آن را به افراد ياد داد و به اصطلاح آن‌ها را در اين زمينه توانمند ساخت. بي‌ترديد توانمندسازي افراد در اين زمينه در سنين كمتر نتيجه بهتري در پي خواهد داشت و احتمال توفيق بيشتري را مي‌توان براي آن در نظر گرفت. در اينجا اين سؤال مطرح مي‌شود كه آيا اسلام به عنوان يك دين مترقي به اين مساله توجه داشته است؟ با مراجعه به منابع ديني مي‌توان ديد كه چنين توجه و تاكيدي به مقوله هوش فرهنگي سابقه قابل توجهي در سنت ديني دارد، از اين رو برگرفتن مؤلفه‌هاي هوش فرهنگي و الگوبرداري از سيره و سخن پيشوايان ديني براي اين مقصود، مي‌تواند نقشه راهي براي تعامل بيشتر ميان فرهنگ‌هاي گوناگون ترسيم كند، الگويي كه غالبا مورد غفلت واقع شده و توجه كافي به آن مبذول نشده است.

no abstract