بررسي بخشي از مستندات نقلي مدعيان سهو النبي(ص)

مراتب عصمت انبياء، محل اختلاف بين علماي فرق اسلامي است. از اين‌رو در اين نوشتار، اين مسئله مورد بررسي قرار گرفته كه آيا پيامبران(ع) به هنگام عمل به احكام شرعي و در امور عادي و زندگي شخصي از سهو و نسيان به دور و در امان­ بوده‌اند يا خير؟ در اين مسئله، علماي اسلامي بر سه دسته‌اند: الف. تمامي علماي اهل سنت كه به استناد آيات و روايات متعدد موافق سهو النبي هستند؛ ب. معدودي از علماي شيعه كه به استناد روايات سهو در تعداد ركعات نماز، موافق سهو النبي هستند؛ ج. اكثريت علماي شيعه كه مخالف سهوالنبي هستند. در اين پژوهش، از مستندات مرتبط با آيات 68 انعام و 42 يوسف و روايات مربوط به سهو در تعداد ركعات نماز پيامبر(ص) مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج بررسي نشان مي‌دهد كه آيات مورد استناد، هيچ دلالتي بر سهو و نسيان پيامبر اكرم(ص) ندارند. ظاهر روايات اماميه علي‌رغم اعتبار به لحاظ سندي، به لحاظ دلالتي با ادله محكم عقلي و نقلي در تعارض بوده و حمل بر تقيه مي‌­شوند. روايات اهل سنت نيز علاوه بر داشتن ارسال سند در موارد متعدد، از اشكالات محتوايي زيادي برخوردارند؛ بنابراين اين روايات نيز توان اثبات سهوالنبي را ندارند.

no abstract