رابطه بين ارزش‌هاي فرهنگي و قصد كارآفرينانه دانشجويان كشاورزي: يك تحليل ميان‌فرهنگي

هدف پژوهش حاضر بررسي ساز و كار هايي است كه از طريق آن ارزش هاي فرهنگي با انگيزش و قصد كارآفرينانه در دو كشور فارسي زبان، يعني ايران و افغانستان رابطه دارند. بدين منظور، دو نوع ارزش فرهنگي، يعني خودتفسيري مستقل و وابسته با مدل رفتار برنامه ريزي شده ادغام و بررسي شدند. داده هاي پژوهش با استفاده از پرسشنامه از 452 دانشجوي كشاورزي (231 نفر از دانشگاه بوعلي سينا و 221 نفر از دانشگاه سمنگان) گردآوري شدند. نتايج مدل يابي معادلات ساختاري نشان داد كه خودتفسيري مستقل و وابسته به طور غيرمستقيم و از طريق نگرش نسبت به كارآفريني و كنترل رفتاري درك شده با قصد كارآفرينانه رابطه داشتند. نتايج نشان داد كه اهميت نسبي عوامل انگيزشي (يعني نگرش، هنجارهاي ذهني و كنترل رفتاري درك‌شده) و  پيشآيند آن‌ها (يعني ارزش هاي فرهنگي) در دو كشور تفاوت معني داري ندارند. نتايج اين مطالعه مي تواند به سياست گذاران و آموزشگران در تدوين و توسعه راهبردهاي اثربخش براي ارتقاء و توسعه فعاليت‌هاي كارآفرينانه در بين دانشجويان كشاورزي كمك كند.