بررسي ديدگاه‌هاي فيض كاشاني و علامه طباطبايي در ارتباط با فطرت با تكيه بر روايات

فطرت از مفاهيمي است كه در قرآن و روايات اهل بيتb جايگاه رفيعي دارد و شناخت دقيق آن مي‌تواند بسياري از گره‌هاي معرفتي انسان را بگشايد و جهت زندگي او را معلوم و او در مسير رستگاري قرار دهد. پرسش اصلي اين نوشته آن است كه آيا مي‌توان با بررسي آراي مفسّران و مُحدّثان به شناخت جامعي از اين مهم دست يافت؟ براي اين منظور تلاش كرده ايم ضمن بررسي معناي لغوي و اصلاحي واژۀ فطرت، آن را از ديدگاه فيض كاشاني و علامه طباطبايي و با استفاده از روايات، به روش اسنادي تحليلي واكاوي كنيم. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد ديدگاه هر دو مفسّر در راستاي فطرت توحيدي، مقصد نهايي و نقش انبيا در به‌كمال‌رساندن آن و رابطۀ فطرت و شرع تا حدّي به هم نزديك است؛ اما در موضوع رهاشدن مردم در ترك اكتساب معرفت به خدا در امور فطري، همچنين علّت فطري‌بودن نبوّت و امامت و زبان فطرت در عالم ذرّ نظر يكساني ندارند.