بررسي نقدهاي علامه جعفري بر قاعده‌ها‌ي «مُعطِي الشَيءِ لايَكُونُ فاقِداً لَه» و «بَسيطُ الحَقيقَه كُلُّ الأشياءِ»

در ميان قواعد فلسفي، دو قاعده «معطي الشيء لا يكون فاقداً له» و «بسيط الحقيقه كلّ الاشيا و ليس بشيء منها» به‌ويژه در مباحث الهيات از جايگاه ويژه‌اي برخوردارند. فلاسفه به طور عام از قاعده نخست در تبيين سنخيت بين علت و معلول استفاده مي‌كنند و ملاصدرا از قاعده دوم در اثبات وحدت شخصيه وجود بهره مي‌گيرد. علامه محمدتقي جعفري كه با تقرير‌هايي از وحدت وجود مخالف است و سنخيت را در عرصه ماوراي طبيعت نمي‌پذيرد، به نقد دو قاعده فوق پرداخته است. ما در اين مقاله انتقادهاي ايشان را به اين دو قاعده بررسي مي‌كنيم و پس از بازشناسي خطاهاي او در فهم اين قواعد و قلمروهاي آنها به اين نتيجه مي‌رسيم كه آنها قادر به نفي دو قاعده مزبور نيستند. آزمودن قواعد فلسفي در عرصه طبيعت و خلط امور معرفت‌شناختي و وجودشناختي از مهم‌ترين خطاهاي اوست. اين مقاله با استفاده از روش تحليلي و با اتكا به آراي ملاصدرا به نقد انديشه علامه جعفري پرداخته است.