نقد مباني انسان‌شناختي نظريه مراجع محور راجرز با نگرش به منابع اسلامي

هدف تحقيق حاضر نقد مباني انسان‌شنا‌ختي نظريه‌ي مراجع محوري كارل رانسوم راجرز بوده است. راجرز نسبت به انسان نگاه خوش بينانه و مثبتي داشت. از نظر راجرز انسان اصولا موجوي منطقي، اجتماعي، پيش رونده و واقع بين است كه مهم‌ترين انگيزه‌اش نيل به خودشكوفايي است. در اين مسير مبنا و ملاك عمل كردن خود نظمي ارگانيزمي است. نيازي نيست كه نگران كشش‌هاي ضداجتماعي انسان باشيم زيرا ذاتي انسان نيستند و عرضي هستند. هم چنين انسان قادر به كسب معرفت قطعي نسبت به واقعيت بيروني نيست و هركسي برداشت خود را از واقعيت دارد. اين در حالي است كه از نظر اسلام انسان ماهيتاً ارزشمند است و كرامت ذاتي دارد و مي تواند به كرامت اكتسابي برسد. در كنار جنبه‌هاي مثبت، انسان جنبه‌هاي داني و سفلي نيز دارد كه بايد آن را در سايه عقل مبتني بر دين و فطرت متعادل كند. همچنين نيل به معرفت و كسب آن نيز امري ميسر و شدني است و دستورات دين درباره كسب علم و تفكر و تفقه مبين همين امر است. خودشكوفايي شامل ابعاد شناختي، اخلاقي، معنوي، شخصيتي و عاطفي (هيجاني) مي شود و اعمال انسان ها به صورت داوطلبانه و ارادي بر اساس انتخاب انجام مي شود و انسان را به تدريج در مسير تعالي و كمال و معنايابي حركت مي دهد.