ژئوپليتيك، ژئواكونوميك و چشم‌انداز همكاري ايران و هند در چابهار

با آغاز سده بيست و يكم ايران و هند موافقت‌نامه‌هاي زيادي جهت گسترش همكاري اقتصادي و سياسي با يكديگر امضا كرده اند. يكي از مهم‌ترين همكاري‌هاي دو كشور، توافق‌نامه سرمايه‌گذاري هند در چابهار است. ايران و هند طبق اعلاميه دهلي‌نو در سال 2003 توافق كردند كه بندر چابهار را توسعه بخشند اما توافق نهايي بين دو كشور در مي 2016 حاصل شد و در سال 2019 سرمايه‌گذاري هند در چابهار عملياتي شد. مقاله حاضر به بررسي دلايل تأخير سرمايه‌گذاري هند(2003 تا 2019) در بندر چابهار و چشم‌انداز همكاري ايران و هند در اين بندر مي‌پردازد. روش پژوهش مورد استفاده در اين تحقيق از نوع قياسيفرضيه‌اي است يعني با استفاده از مفاهيم كليدي ژئوپليتيك و ژئواكونوميك به توصيف و تحليل مسئله پرادخته مي شود. گردآوري داده‌ها عمدتاً به صورت اسنادي است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه به‌رغم منافع و اهداف مشترك ژئواكونوميكي، اما اهداف متضاد ژئوپليتيكي دو كشور باعث شده تا روند سرمايه‌گذاري هند در چابهار با تأخير روبه‌رو شده و نتايج ملموسي براي آن در آينده تصور نشود.