تحليلي بر شهر دوستدار زن در ايران

زنان و مردان متناسب با نقش و مسئوليتشان از فضاهاي شهري به شيوه‌هاي گوناگون استفاده مي‌كنند. در اين ميان، زنان همواره به‌طور مستقيم با خانواده و جامعه در ارتباط بوده‌اند و مي‌بايد در كانون فرايند برنامه‌ريزي و ساخت فضاهاي شهري قرار گيرند. اما تاكنون روند غالب در تدوين برنامه‌ريزي‌هاي شهري از حاكميت نگرش مردانه و درك نياز‌هاي آنها از شهر حكايت مي‌كند. شهر دوستدار زن اشاره به شهري مطلوب و مناسب دارد كه در ابعاد وسيع و همه‌جانبه مسائل و نيازهاي زنان را شناسايي و در راستاي حل مشكلات و كاستي‌هاي موجود برنامه‌ريزي داشته باشد. در اين پژوهش كه با روش توصيفي تحليلي و با تحليل منابع اسنادي و كتابخانه‌اي صورت گرفت، نتايج مطالعات و تحليل‌ها به اين نكته اشاره داشت كه مفهوم و مقوله شهر دوستدار زن نه در بعد نظري و نه در بعد عملي به‌صورت كامل درك نشده و در راستاي تحقق آن برنامه‌ريزي دقيق و مشخصي صورت نگرفته است.