بررسي ميزان بومي‌سازي سياست‌گذاري‌هاي توسعه روستايي با تأكيد بر برنامه‌هاي اول تا ششم توسعه در ايران

رويكرد بومي‌سازي يكي از گفتمان‌هاي است كه در عرصه پارادايم‌هاي جديد توسعه موردتوجه قرارگرفته است، كه رويكردي از پايين به بالا و متكي بر مكانيسم درك، پذيرش و جامعه‌پذيري اطلاعات بومي است. لذا اهميت نگاه بومي در سياست‌گذاري توسعه خيلي مهم و اساسي است. ازاين‌رو مطالعه حاضر باهدف بررسي ميزان بومي‌سازي در سياست‌گذاري توسعه روستايي در ايران در پي پاسخ به سؤال؛ در سياست‌گذاري‌هاي توسعه روستايي كشور تا چه اندازه به بومي‌سازي توجه شده، مي‌باشد. پژوهش حاضر از نوع توصيفي – تحليلي و مبتني بر مطالعه كتابخانه‌اي و اسنادي است. تحليل محتوا در اين پژوهش از نوع مضموني و درواقع واحد تحليل، مضمون‌هاي موجود در متن مواد قانوني، اهداف كلان و خط‌مشي‌ها در تحليل برنامه‌هاي اول تا ششم توسعه با تأكيد بر نگاه بومي است؛ و نتايج به‌دست‌آمده نشان مي‌دهد برنامه اول و دوم توجه به سياست بومي‌سازي از جايگاهي برخوردار نيست. در برنامه سوم در رابطه با روستاها مي‌توان رگه‌هايي از نگاه بومي يافت اما اين نگاه چشمگير نمي‌باشد. برنامه چهارم، اميد به نگاه بومي در سياست‌گذاري‌هاي توسعه را افزايش داده است در برنامه پنجم نگاه بومي‌سازي در سياست‌گذاري‌هاي برنامه توسعه روستايي پررنگ‌تر بوده و در برنامه ششم توجه به استعدادها و ظرفيت‌هاي بومي و محيطي و قابليت محلي اقتصادي آن منطقه، با مشاركت نيروهاي محلي و آموزش صدهزارنفري از روستاييان و عشاير به‌عنوان عناصر پيشرو و تسهيلگر درزمينه برنامه‌ريزي محلي كه نشان از توجه به اهميت بومي‌سازي در سياست‌گذاري برنامه توسعه روستايي دارد.